Monday, 22 August 2016

WAN Says Muslim Marriage And Divorce Act Treats Women As Second Class Citizens, Calls For Rectification

The Women Action Network (WAN) has called for the rectification of the Muslim Marriage and Divorce Act (MMDA) of 1951 citing that the Act renders Muslim women as second class citizens and does not guarantee them equal protection under the law. The Network has also called on authorities to ensure that the new Constitution rectifies this which will ensure Muslim women will have equal rights in the eyes of the law.

“Fundamental rights are central to the constitution and if the new Constitution cannot guarantee equality and equal protection under the law for all citizens then all efforts towards constitutional reform would be futile. The reforms process must ensure a constitution that is supreme under normal circumstances. Thus the concern emerges regarding Article 16 of the 1978 Constitution, which makes all written and unwritten laws in existence before the promulgation of the constitution valid and operative despite inconsistencies with fundamental rights,” WAN said in a statement issued today.

Emphasizing their statement further, WAN which comprises of activists and human rights organizations across the island, has drawn the attention of authorities to the significant impact the Article 16 has on Muslim women in relation to the Muslim Marriage and Divorce Act (MMDA) of 1951.

“Article 16, by upholding the MMDA sans reforms, renders Muslim women second-class citizens by not guaranteeing them equal protection under the law. Muslim women, including victims of child marriage, have articulated very strongly to the Public Representations Committee on Constitutional Reform that the constitution must guarantee that their human and citizenship rights are not violated in the name of ‘cultural and religious rights’ and that every woman and girl in this country should enjoy equality and basic human rights regardless of religion or ethnicity. This includes either the removal of Article 16 in the new constitution, or amendments that allow Constitutional supremacy above discriminatory customary laws,” the statement said.

The statement said that for decades, Muslim women and groups working closely with victims have been advocating for reform to the MMDA and the Quazi court system. Women’s groups documented numerous cases of injustices faced by Muslim women under the MMDA enabled by discriminatory provisions within the Act such as lack of minimum age of marriage and agency to consent to marriage, unequal process of divorce for men and women, polygamy without conditions, arbitrary process of compensation, to name a few. “Multiple cases of child marriage have been documented all over the island in Muslim communities, which is enabled by the MMDA and Article 16,” they said.
In addition to case data, information from marriage registration, maternal units in hospitals and research on child marriage shows both child marriage and child pregnancies are prevalent, with the lack of legal protective mechanisms as a key contributing factor. “Data collected of registered Muslim marriages from four DS divisions in two Eastern districts indicates over 143 cases of underage marriage in 2014 and over 118 cases for the first few months of 2015 alone,” the statement said.

“Muslim women around the country have also articulated in multiple forums that they are discriminated against by the sub-par Quazi court system, which is significantly different from the civil court system and doesn’t allow for affected persons to have legal representation. Women are often mistreated by incompetent Quazis and the jurors of the courts; not given equal treatment as their husbands; are unable to express their side without fear of being verbally abused, threatened and humiliated in courts throughout their case processes. It is notable that the Quazi court system, while being a government sanctioned system funded by tax payer money, prohibits women from holding any position of authority, either as marriage registrars, Quazis, jurors, or Board of Quazi members and thus is marked by systemic gender discrimination (MMDA Section 8,12,14,15),” the statement said.

According to WAN, the opposition to the amendment or removal of Article 16 has come primarily from conservatives who want to maintain the status quo by claiming to have the best interest of the Muslim community at heart. “The arguments put forward by said groups include that the MMDA is based on Shariah law and cannot be reformed; however the Sri Lankan MMDA is a combination of multiple imports of versions of Shariah law and local customs, and also includes anti-Shariah provisions such as the recognition of kaikuli (dowry) which is forbidden in Islam. Others claim that the Muslim community is under threat from anti-pluralist elements and as such the MMDA must be protected; however protection in the constitution for minorities does not mean that discriminatory family laws are allowed to supersede the constitution merely to guarantee cultural/religious rights at the expense of fundamental rights of women,” WAN said.

WAN called on the authorities therefore to ensure that the new rights-based constitution must guarantee that Muslim women have equal legal status and protection under the law. “Making the constitution truly supreme by removing or amending Article 16, will provide space for the Muslim community to reform the MMDA to be equitable and address contemporary issues of the community. There are different approaches to addressing Article 16, but leaving it unchanged is not an option,” the statement added. (Colombo Telegraph)

More Reading on this area>>>

Home          Sri Lanka Think Tank-UK (Main Link)

Wednesday, 10 August 2016

துருக்கி இராணுவப் புரட்சிகளும் அரசியற் சுயநலப் போக்கும்


இராணுவப் புரட்சிகள் பற்றி நான் வாசித்த நூல்களில் கலாநிதி ஜைனுத்தீன் ஹம்மாதின் “இராணுவப் புரட்சிகள் – திட்டமிடல், அமுலாக்கல், நிலைபெறல்” என்ற நூல் மிகவும் சுவாரஸ்யமானதாகும். “அரசியல் ஆய்வுக்கான எகிப்திய மத்திய நிலையம்” என்ற ஸ்தான்பூலிலுள்ள நிறுவனம் அதனை வெளியிட்டுள்ளது. “எவ்வாறு வெற்றிகரமான இராணுவப் புரட்சியை ஆக்கலாம்” என்ற தலைப்பில் அப் புத்தகத்தின் சுருக்கத்தை தனது இணையத் தளத்திலும் அந் நிறுவனம் தந்துள்ளது.

“இராணுவப் புரட்சிகளுக்கான சந்தர்ப்பங்கள்” என்ற அந்நூலின் ஓர் அத்தியாயம் குறிப்பாக என் கவனத்தை ஈர்த்தது. அந்த அத்தியாயம் இராணுவப் புரட்சிகளுக்கு உதவும் அரசியல், சட்ட சமூக சூழ்நிலைகளை விளக்குகிறது. ஆசிரியர் அவ்வத்தியாயத்தில் “அரசியல் சட்ட வாழ்வின் பலவீனம் அல்லது இன்மை என்பதுவே இராணுவப் புரட்சிகளுக்கு உதவும் முதல் சந்தர்ப்பம் என்கிறார். அதனை அவர் கீழ்வருமாறு விளக்குகிறார்.

நிலைபெற்ற ஜனநாயக சமூகங்களில் அரசு என்பதற்கான சட்டப்பொருள், அரசியல் தலைமைக்கான சட்டரீதியான அடிப்படை என்பவை பற்றிய விளக்கம் சமூகத்திற்கு மத்தியில் தொடர் மனப்பதிவுகாளாக ஆகிப் போயிருக்கும். அங்கே மக்கள் இராணுவப் புரட்சிகளை ஏற்க மாட்டார்கள். மக்கள் அங்கே சட்ட அடிப்படையைப் பற்றி நிற்பர். நிகழ்காலத் தலைமையை அவர்கள் வெறுத்தாலும் அதிகாரம் சமாதான வழியில் கைமாறும் பொறிமுறைகளை அவர்கள் கடைப்பிடிப்பர். ஆனால் இதற்கு நேர் எதிர்ப்புறத்தில் அதிகாரம் கைமாறுவதில் பலமும், வழக்காறும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் நாடுகளில் மக்கள் இராணுவப் புரட்சிகளை மறுக்கவோ அதற்கெதிராகப் போராடவோ மாட்டார்கள் என்பது மட்டுமல்லாது பல சந்தர்ப்பங்களில் அதற்கு ஆதரவும் அளிப்பார்கள். 

தாம் இருக்கும் நிலையை விட உயர்ந்த ஒன்றைப் பெற்றுக் கொள்ள முடியுமோ என்ற எதிர்பார்ப்பில் இதனை அவர்கள் செய்வர். இராணுவப் புரட்சி மூலம் இலக்காகக் கொள்ளப்படும் தலைமைக்கும் மக்களுக்குமிடையிலான சட்ட ஒப்பந்த நிலை அறுந்து போவதுவும் அதன் விளைவாக மக்கள் மத்தியில் காணப்படும் அரசியல் விழிப்புணர்வு இன்மையுமே இராணுவப் புரட்சிகள் வெற்றிகரமாக நிகழ்வதற்கான முதல் ஷரத்தாகும். எந்த விசாரணையும், ஆட்சேபனையுமின்றி மிக இலகுவாக தனது தலைமைகளுக்குக் கட்டுப்படும் சமூகமே எந்த விசாரணையும், ஆட்சேபனையுமின்றி தனது தலைமைகளைக் கைவிடவும் செய்யும்.” (பக்கம் – 15)

இக்கடைசி அவதானக் குறிப்பு மிகப் பெறுமதியானது. சமகால அரபு வரலாறு, அது சரியென்பதற்கு சான்று பகர்கிறது. 20ம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியிலிருந்து எத்தனை ஆட்சியாளர்கள் அரபு உலகில் இராணுவப் புரட்சி மூலம் வீழ்ந்தார்கள். அப்போது மக்கள் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரும் வடிக்கவில்லை. உள்ளங்களால் ‘ஐயோ’ என்று கூறவுமில்லை. தமக்கு எத்தொடர்புமற்ற தூர நாடொன்றில் நடந்த ஒரு சிறிய நிகழ்வு என்பது போன்று அதனுடன் உறவாடினார்கள். புரட்சியில் வீழ்த்தபட்டவருக்கு ஏற்கனவே எவ்வாறு பணிந்து கட்டுப்பட்டார்களோ அவ்வாறே புதிய இராணுவப் புரட்சியாளனுக்கும் இலகுவாகக் கட்டுப்பட்டுப் போனார்கள்.

இராணுவப் புரட்சிகளின் வெற்றியென்பது, புரட்சியாளர்கள் சாதாரணமாக கவனத்திற் கொள்ளும் புரட்சியின் போதான இராணுவப் பொறிமுறைகள், பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் என்பவற்றில் மட்டும் தங்கியிருப்பதில்லை.

– இதனை புத்தகத்தின் ஆசிரியர் விரிவாக விளக்கியுள்ளார் – இராணுவப் புரட்சியின் வெற்றி தங்கியிருப்பது அரசியல் அறிவு, சட்ட யாப்பு பற்றிய விழிப்புணர்வு என்பவற்றிலாகும். இவை புரட்சியை நடைமுறையில் கொண்டுசெல்வதற்கான ஷரத்துகளை விட மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாகும். இக் கருத்தை நோக்கியே ஆசிரியர் வாசகர்களின் கவனத்தை ஈர்க்க முனைகிறார்.

கலாநிதி ஹம்மாத் இக் கருத்தை மீண்டுமொருமுறை புரட்சிக்கான “திட்டமிடல்” – என்ற அத்தியாயத்தில் விளக்குகிறார். வெற்றிகரமான இராணுவப் புரட்சிக்கான திட்டங்களில் ஒன்று அரசியற் கட்சிகள், இயக்கங்களை நடுநிலை வகிக்கும் நிலைக்குக் கொண்டு வருவதாகும். குறிப்பாக புரட்சி உறுதியற்ற நிலையில் இருக்கும் ஆரம்ப மணி நேரங்களில் இது முக்கியமாகும். ஏனெனில் இக் கட்சிகளும், இயக்கங்களும் ஆட்டங் கண்டு கொண்டிருக்கும் புரட்சியாளர்களது அதிகாரத்திற்கு சவால் விடும் வகையில் பாரிய ஆர்ப்பாட்டமொன்றை கொண்டு செல்லின் அது புரட்சி செயற்பாட்டைக் கடுமையாகப் பாதிக்கும். (பக்கம் – 41)

அரசியல் விழிப்புணர்வு, அரசியல் சட்டயாப்பு பற்றிய சிந்தனை முதிர்ச்சி என்பவையே இராணுவப் புரட்சிகளுக்கெதிரான அதி முக்கிய தடைகளாகும். பழம் பெரும் ஜனநாயக சமூகங்களில் இராணுவப் புரட்சிகளுக்குத் தடையாக இருப்பது சிவில் அதிகாரத்தை கவிழ்த்து விடலுக்கான இராணுவத்தின் இயலாமையல்ல. அந் நாடுகளின் – இராணுவம் உட்பட – சமூகங்களில் காணப்படும் அரசியல் அறிவு நிலையே – இராணுவப் புரட்சிக் கெதிரான உண்மையான தடையாகும். அந் நாடுகளின் சமூகங்கள் சட்ட ரீதியான அரசிற்கெதிரான இராணுவப் புரட்சிகளை சட்ட ஒழுக்கப் பின்னணியில் அங்கீகாரம் பெற்றதாகக் காண்பதில்லை. துருக்கியில் தோல்வியுற்ற இராணுவப் புரட்சி சமூகத்தின் அரசியல் அறிவு முதிர்ச்சியையே இவ்வகையில் காட்டுகிறது. இது அரசுகளுக்கு இராணுவப் புரட்சிகளுக் கெதிரான இயல்பான சொந்தத் தற்காப்பைக் கொடுக்கிறது.

இராணுவப் புரட்சிக் கெதிரான மக்கள் எழுச்சி, துருக்கிய படையின் செயலூக்கத் தலைமைகளின் புரட்சிக் கெதிரான நிலைப்பாடு, பொலிஸ், விஷேட இராணுவப் பிரிவினர் புரட்சியை ஒழிப்பதில் மேற்கொண்ட முயற்சிகள், ஆரம்பத்திலேயே அரசியல் சக்திகள் அனைத்தும் புரட்சியை கடுமையாகக் கண்டித்து நின்றமை போன்ற துருக்கியில் நாம் கண்ட அனைத்துவிடயங்களும் சமூக நாட்டத்தையும், ஆழ்ந்த அரசியல் அறிவு விழிப்புணர்வையும் காட்டுகின்றன. அது வெறுமனே மேலோட்டமான அரசியல் நிலைப்பாட்டையோ, ஜனாதிபதி தையிப் ஒர்தகோனின் ஆளுமை மீதான ஈடுபாட்டையோ காட்டவில்லை. ஏனெனில் இராணுவப் புரட்சிக்கு எதிராக நின்ற சிலர் தையிப் ஒர்தகோனின் கடும் அரசியல் எதிரிகள்.

அரபு எதிர்ப் புரட்சியின் பெயரால் பேசுவோர், அல்லது 20 நூற்றாண்டின் ஆரம்ப கால பிரிவுகளில் நிலவிய அரபு – துருக்கிய பிரிவனைவாத போராட்டங்களில் இன்னும் சிறையுண்டிருக்கும் அரபு தேசிய வாதிகள் சிலர் மதிப்பது போன்று நான் தையிப் ஒர்தகோனின் தலைமையைக் குறைத்து மதிப்பிட இங்கே முயலவில்லை. சந்தேகமின்றி ரஜப் தையிப் ஒர்தகோன் எமது காலத்தின் மிகப் பெரிய அரசியல் தலைவர்களில் ஒருவர். அவரது வீரவுணர்வுக்கும், முன்னின்று செயற்படும் போக்கிற்கும், அபாயங்களில் தயக்கமின்றி இறங்கிவிடும் உணர்விற்கும் நடந்த இராணுவப் புரட்சியை துவங்கும் போதே அடித்து வீழ்த்துவதில் ஒரு பங்கு உண்டு. அவருக்கு அரபு மக்களுக்கு மத்தியில் இருக்கும் மிகப் பெரும் ஆதரவிற்குக் காரணம் மார்க்கம், வரலாறு, புவியியல் நிலை என்ற உறவுகளால் அரபிகளை இணைக்கும் அவரது நாட்டின் மீள் உருவாக்கப் பணிகளுக்கான போராட்டத்தின் உதாரணமாக அவர் திகழ்கிறார் என்பதாகும்.

அத்தோடு துருக்கி அவரது ஆட்சியின் கீழ் சுதந்திரத்திற்கான கலங்கரை விளக்காகத் திகழ்கிறது. சொந்த நாடு இடம் கொடுக்கா அரபு சுதந்திரத் தலைமைகளுக்கு பாதுகாப்புத் தளமாகவும் அது உள்ளது. இவை உண்மையே என்றாலும் கூட துருக்கியில் தோல்வியுற்ற இராணுவப் புரட்சியின் போது நிகழ்ந்தவை ஒர்தகோன் அல்லது எந்தவொரு ஆட்சித் தலைவன் பங்களிப்பையும் விட ஆழமானது. அது அரசியல் அறிவு, விழிப்புணர்வின் வளர்ச்சியைக் காட்டுவதாகும்.

இக் கருத்தை கீழே விளக்குவோம். அரசியல் அறிவு முதிர்ச்சியுற்ற சமூகங்களில் மக்கள் ஆட்சியாளர்கள் யார் என்பதில் கவனம் செலுத்துவதை விட அதிகமாக ஆட்சிக் கொள்கைகளிலேயே கவனம் செலுத்துவர். ஆட்சித் தலைவர்களின் சாணக்கியத்தை விட ஆட்சி அமைப்பின் நுணுக்கத்திலேயே அதிகம் கவனம் செலுத்துவர். குறிப்பிட்டதொரு அரசியல் தரப்பு வெற்றிபெறுதலை விட -அது தமது கட்சி, கோஷ்டியினராயினும் சரியே- அனைவருக்கும் நீதியையும், சுதந்திரத்தையும் வழங்கக் கூடிய வகையில் ஒரு அரசியல் யாப்பைக் கட்டியெழுப்புவதே மிக முக்கியமானது என உணர்வர். இந்த உணர்வால் மக்களது உள்ளங்களில் அரசியல் ஒழுக்க ஒப்பந்தம் தெளிவாகும். எதிரி சர்வாதிகாரமே என்ற விளக்கமும் அவர்களது அறிவுகளில் ஆழமாகும். அனைவருக்கும் நீதியையும், சுதந்திரத்தையும் உத்தரவாதப் படுத்தும் அரசியல் யாப்பின் கீழ் இயங்கும் நிலையில் ஒரு அரசியல் எதிரி அவனோடுள்ள கருத்து வேறுபாடு எவ்வளவு பாரியதாயினும் முக்கியமானதொரு பிரதான எதிரியல்ல என்ற உண்மையையும் மக்கள் உணர்வர்.

ஆனால் அரசியல் விழிப்புணர்வும், அரசியல் அறிவும் மிக மேலோட்டமான சமூகங்களில் சுதந்திரத்திற்கும், சர்வாதிகாரத்திற்குமிடையிலான போராட்டம் தனி நபர்களுக்கிடையிலான அல்லது கோஷ்டிகளுக்கும், கட்சிகளுக்குமிடையிலான போராட்டமாகப் போய்விடும். அந்நிலையில் அனைவரையும் ஒருங்கிணைக்கும் கோட்பாடுகள் கட்சிகளின் நிகழ்ச்சி நிரல்களுக்கும், கொள்கைவாத உணர்ச்சிபூர்வ நிலைகளுக்கும், தனி நபர் இச்சைகளுக்கும் சாதகமாக ஆகிப் போய்விடும். அரசியல் எதிரிகளுக்கு மத்தியிலான போட்டி இருப்பு நிலைக்கான யுத்தமாகவும் மாறிப் போய்விடும். இந்த நோய்வாய்ப்பட்ட அரசியல் அறிவு நிலை, அழிவு தேடித்தரும் சுய நல ஒழுக்க நிலைகள் சர்வாதிகாரிக்கு எவ்வளவு சிறந்த வாழ்வைக் கொடுத்து விடும்! கொஞ்சம் ஆசை காட்டல், பயமுறுத்தல், பிரச்சார உத்தி, உண்மைகளைத் திரிபு படுத்தி வெளியிட்டுக் குழப்பி விடல் என்பவற்றின் ஊடாக கப்பலை சர்வாதிகாரி பிடித்து நிற்பான். அதில் பிரயாணப்படும் சுய நலப் பேய் பிடித்து ஆட்டும் முட்டாள்களை அவர்களது அழிவுக்கே அவன் இட்டுச் செல்வான். சிலரை நெருக்குதல், சிலரைத் தூரமாக்கல் செயற்பாட்டை அவன் மேற் கொண்டால் அதனூடான அவனது இலக்கு ஒருவரோடொருவரை மோதவிடலும், கூட்டுக் கருத்தொன்றைக் கட்டியழுப்பாது தடுத்தலுமேயாகும். இதன் மூலமே “பிர்அவ்ன் பூமியில் மேலதிகாரம் கொண்டான். மக்களை கோஷ்டிகளாகப் பிளவு படுத்தினான்” (ஸூரா கஸஸ் 28:4) என்ற பிர்அவனியப் போக்கை கடைப்பிடித்து அவர்களை அடிமைப் படுத்திக் கொள்ளல் அவனுக்கு இலகுவாக முடியுமாகும். அவர்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவதுவும் சாத்தியமாகும்.

இந்த அரசியல் அறிவு, அரசியல் ஒழுக்க ஏற்றத் தாழ்வுக்கு ஜனாதிபதி முஹம்மத் முர்ஸி மீது வெற்றிகரமாக நடந்தேறிய புரட்சியும், தையிப் ஒர்தகோன் முன்னே தோற்றுப் போன புரட்சியும் சிறந்த உதாரணமாகும். இரண்டு நிகழ்வுகளையும் ஒப்பிடும் போது இதனைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். இரு புரட்சிகளுக்குமிடையே புவியியல் ரீதியாகவும், மூலோபாய திட்டமிடல் வகையிலும், சிந்தனை ரீதியாகவும் கூடப் பல ஒற்றுமைகள் உள்ளன. இரு நாடுகளுமே மத்திய தரைக் கடற் பிராந்தியத்திலுள்ள பெரும் முஸ்லிம் நாடுகள். அமெரிக்க ஆதிக்க மூலோபாய ஒழுங்கைப் பொறுத்தவரையிலும் இரண்டும் அடிப்படை நாடுகள். இரு நாடுகளிலும் அமெரிக்கா, இஸ்ரேல் இரண்டுக்கும் எதிரிகளாக அமைந்த இஸ்லாமிய சக்திகள் ஆட்சிக்கு வந்தன. இரு தலைவர்களும் – ஒர்தகோன், முர்ஸி – தூய தேர்தல் மூலம் ஏறத்தாழ ஒரே அளவான வாக்குகளுடன் வெற்றி பெற்று ஆட்சிக்கு வந்தனர். இரு நாடுகளின் சட்ட ரீதியான ஆட்சிக்கெதிராக அந் நாடுகளின் இராணுவ அதிகாரிகள் ஊடாக இராணுவப் புரட்சியொன்றை கொண்டுவர அமெரிக்காவும், இஸ்ரேலும் உடன்பாட்டுடன் செயற்பட்டன என்பதற்கு நிறைய அத்தாட்சிகள் உள்ளன.

ஆனால் துருக்கியிலும், எகிப்திலும் இன்று காணப்படும் அரசியல் அறிவு நிலை அடிப்படையிலேயே வேறுபடுகிறது என்பது தெளிவானது. ஒர்தகோன் நீண்டதொரு அரசியல் வழியில் ஓடி, அதிகாரத்திற்கு வந்தார். இன்று அவர் அரசியல் அறிவு முதிர்ச்சியுற்ற, அரசியல் யாப்பு அடிப்படையிலான நிறுவனங்கள் பலம் பெற்ற நாட்டின் தலைவராக உள்ளார். கொள்கை ரீதியாக, இன ரீதியாகவும், கட்சி ரீதியாகவும் கருத்துவேறுபாடுகள் பெரியளவு காணப்பட்ட போதிலும் அங்கு அழிவு தரும் அரசியல் சுய நலம் பொது கருத்தின் நலனை உத்தேசித்துப் பின்வாங்கியுள்ளது.

மறு பக்கத்தால் முர்ஸி மக்கள் எழுச்சியுடன் திடீரென ஆட்சியில் அமர்த்தப்பட்டார். மதச் சார்பற்ற அறிவு ஜீவிகளை இராணுவத் தலைமை பல தசாப்தங்களாக அந்நாட்டில் அடிமைப் படுத்தியிருந்தது. அவர்களின் முதுகில் ஏறியே சீர்கேடுகளையும், சர்வாதிகாரத்தையும் அது நிகழ்த்திக் காட்டியிருந்தது. விளைவாக அப் புத்திஜீவிகள் அரசியல் அடிமைத் தனத்திற்கும், அரசியல் விக்கிரக ஆராதனைக்குமே பழக்கப்பட்டுப் போயிருந்தனர். அந்த அணியில் வெறுக்கத்தக்க நான் என்ற கர்வமும், சுய நலமும் பரவிப் போயிருந்தது. இதன் விளைவாக அவர்களில் ஒரு சாரார் அற்ப கட்சி நலனுக்காக அல்லது இராணுவத்தின் சாப்பாட்டு மேசையிலிருந்து எச்சிலாக விழும் ஒரு அரசியற் பதவிக்காக தமது அரசியற் போட்டியாளர்களான இஸ்லாமிய வாதிகளை அறுத்துப் பலியிடவும் தயாராக இருந்தனர்.

எகிப்தின் இஸ்லாமிய சக்திகள் அரசியற் சுய நலன், கர்வம், தூரநோக்கின்மை என்பவற்றைவிட்டுத் தூரமாக இருந்தார்கள் எனக் கூறவும் முடியாது. அவர்கள் புரட்சிக் குடையின் கீழிருந்த தமது அரசியல் போட்டியாளர்களை எதிரிகளாகப் பார்த்து முட்டாள் தனமாகவும், நுணுக்கமற்றும் புரிந்துணர்வுக் கையை புரட்சியின் எதிரிகளாகிய இராணுவத் தலைமை நோக்கி நீட்டினார்கள். எனினும் இஃஹ்வான் அல் முஸ்லிமூன் இயக்கத்தினர் விட்ட தவறுகளுக்கும் அவர்களது அரசியல் எதிரிகள் விட்ட தவறுகளுக்குமிடையே ஒழுக்க ரீதியாகப் பாரிய வேறுபாடுகள் இருந்தன. எகிப்தின் இஃஹ்வான்கள் விட்ட தவறுகள் கணிப்பீட்டிலான குறைபாடுகள். அரசியல் முட்டாள்தனம். ஆனால் அடுத்தவர்களின் தவறுகளோ புரட்சியின் கொள்கைகளுக்குத் துரோகமாகவும் அதன் ஒழுக்க நிலைகளுக்கு முற்றிலும் மாற்றமாக அமைந்தவையுமாகும். எனினும் இரு சாராரும் இங்கே விளக்கும் அடிப்படைப் பிரச்சனையில் பங்கு கொள்கிறார்கள். அவையே அரசியல் அறிவு, விழிப்புணர்ச்சியில் காணப்பட்ட பலவீனம். கொள்கைகளை விட தம் நிகழ்ச்சி நிரல்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தமை எதிர்ப்பு நிலைகள், நட்பு என்ற பகுதியில் முதன்மைப் படுத்தலில் கோளாறு காணப்பட்டமை என்பவையாகும்.

துருக்கியின் சமகால வரலாற்றின் பிரிகோடாக அமைந்த ஓர் அபாயகரமான காலக் கட்டத்தில் எழுந்த அபாயகரமானதொரு இராணுவப் புரட்சியை அடித்து ஒழித்த வீரமிக்க மக்கள் எழுச்சி அரசியல் அறிவின் வளர்ச்சி நிலையையும், அரசியற் பெறுமானங்கள், சிந்தனைகளின் முதிர்ச்சியையும், துருக்கி அரசியல் யாப்பு நிறுவனங்களின் பலம் பெற்ற நிலையையும் காட்டுகிறது. ஆனால் எகிப்தின் இராணுவப் புரட்சிக்கு இலகுவில் மக்கள் பணிந்து போனமை எகிப்தில் குறிப்பாகவும், அரபுலகில் பொதுவாகவும் அரசியல் அறிவு, விழிப்புணர்வு இன்னும் நிறைய முதிர்ச்சியுற வேண்டியிருக்கிறது எனக் காட்டுகிறது.

நஹ்லா இயக்கத்தோடு டியூனிசியமதச் சார்பற்ற அறிவு ஜீவிகள் உறவாடியமையும் எகிப்தின் நிலையை ஒத்ததாகும். இயக்கத்திற்கு எதிராக அவர்கள் முறையற்ற கீழ்தர படிப்படியாக அழிவைக் கொண்டு வரும் போராட்டமொன்றைக் கொண்டு சென்றார்கள். நஹ்லாவின் தலைமை, கட்சி நலனைவிட புரட்சியின் நலனை மேலாகக் கொண்டு மிகவும் நுணுக்கமானதொரு முடிவை எடுத்திருக்காவிட்டால் டியூனிசியப் புரட்சியும் அழிந்திருக்கும். எல்லோரினது தலைகள் மீதும் புரட்சிக் கட்டிடம் விழுந்து நொறுங்கியிருக்கும்.

இதே கருத்தை எமனியப் புரட்சிக்கு ஈரானின் தூண்டுதலால் ஹூதியூன் நிகழ்த்திய துரோகத்திற்கும் சொல்லலாம். அவர்கள் தமது முன்னால் எதிரி அலி அப்துல்லாஹ் ஸாலிஹுடன் கைகோர்த்தார்கள். ஆனால் எமனியப் புரட்சி அவர்கள் வேண்டும் அவர்களது நலன்களைப் பெற்றுத் தந்திருக்கும். எல்லோருக்கும் இடமளிக்கும் சுதந்திர ஜனநாயக அரசின் கீழ் அவர்கள் அவற்றைப் பெற்றுக் கொண்டிருக்கலாம்.

சிரியாவின் மிக முக்கிய நகர்கள் சில புரட்சியின் ஆரம்ப நிலைகளிலேயே ஒன்றிணையாமல் தயங்கித் தயங்கி நின்றமையையும் இங்கு உதாரணமாகச் சொல்லலாம். அந்நியைலில் டமஸ்கஸின் இரத்த வெறி பிடித்த அவ்வாட்சியாளன் நாட்டைப் பகுதி பகுதியாக அழிப்பது சாத்தியமாகியது.

அவ்வாறே லிபியப் புத்திஜீவிகள் கடாபியின் அரசின் அழிவுக்கு மேல் ஒரு ஜனநாயக அரசைக் கட்டியெழுப்புவதில் எதிர் கொள்ளும் தடைகளும் இத்தகையவையே. அனைத்து அரபுப் புரட்சிகளும் அனுபவித்ததுவும், தொடர்ந்து அனுபவித்துவருவதுவும் அரசயில் சுய நலமும், கர்வ உணர்வுமாகும்.

துரோகமிக்க இராணுவப் புரட்சியைத் தோற்கடித்து சர்வாதிகாரம், உள் நாட்டுப் போரை விட்டு நாட்டைக் காப்பாற்றிய துருக்கிய சமூகத்தின் வீர எழுச்சியால் அரபிகள் கற்க வேண்டிய பாடம் ஏதுமிருப்பின் அது:

அரசியற் சுயநலம், கர்வ நிலை, என்பதிலிருந்து விடுதலை தரும், கட்சி நிகழ்ச்சி நிரலை விட அரசியற் பெறுமானங்களை மேலாகக் கொள்ளும், கட்சிகளின் எதிர் பார்ப்புகள், ஆட்சியாளர்களின் மனோ இச்சைகளை விட சமூக நாட்டத்தையும், பொது நலனையும் மேலாகக் கொள்ளும் புதிய அரபு அரசியல் அறிவு விழிப்புணவைக் கட்டியெழுப்புவதன் அத்தியாவசியத்தை வலியுறுத்துவதாகும் (MAM Mansoor)

Home             Sri Lanka Think tank-UK

Tuesday, 2 August 2016

Muslim Women, Shariyah & Modernity

Prof. M A Nuhman
Prof. M A Nuhman

A Review of the book – Women Claiming Rights and Spaces: Activism to Reform Muslim Personal Law in Sri Lanka, Published by Muslim Women Research and Action Forum

Muslim Personal Law (MPL) in Sri Lanka that governs the family affairs of the Muslims which specifically includes marriage, divorce and inheritance and exclusively applicable to the Muslims is supplementary to the general law of the country. There are such supplementary family laws like Kandyan Law and Thesavalamai Law that governs the family affairs of Kandyan Sinhalese and Jaffna Tamils respectively.

The MPL derived from Shariah, a legal and customary system, that was evolved and finally codified during the 8th and 9th centuries by the four Imaams namely Abu Hanifa (700 – 767), Malik Ibn Anes (710 – 795), Mohamed Al Shafee (767 – 820) and Ahamad Ibn Hanbal (780 – 855) based on the Quran and the traditions of the Prophet. More than a thousand years have been passed since the codification of Shariah and the Muslim communities all over the world, like their other religious counter parts have been experienced tremendous social changes throughout their past history, specifically during the last two hundred years. Consequently there is a demand for a meaningful reform in the MPL from a certain section of progressive Muslim men and women across the country and also there have been specific proposals for such reform from the middle of the 20th century. However, the orthodox religious and community leadership, basically dominated by males is reluctant and also resists any meaningful changes in their personal law, because they think that, it is 
Women Claiming Rights and Spaces- Activism to Reform Muslim Personal Law in Sri Lankadivine, permanent and not changeable.

Although, there is a resistance from the conservative majority of the community for any kind of reform in the MPL, if we look at the history of MPL in Sri Lanka, like in many other countries, we can see that it has been changed from time to time even though it was not substantial.

Until the arrival of the European colonizers, particularly the Dutch, the family affairs of Muslims of this country had been governed by the community leadership – the Ulama and the Mosques according to their traditional Shariah law although they did not have any in depth knowledge of that. However, the Dutch, who introduced their legal system, the Roman Dutch Law, incorporated a version of MPL into their legal system in 1770. The British, who captured the coastal area of the country from the Dutch, reintroduced the MPL in 1806 under the new name, the Mohammaden Code with the concurrence of local Muslims. Throughout the 19th century and in the early 20th century it was slightly amended time to time because of the involvement of the concerned Muslims like M. C. Abdul Rahman and M. T. Akbar. The Muslim marriage and Divorce Ordinance of 1929 was a significant change in the history of MPL. Later, a committee was appointed by the Government to recommend changes to the 1929 Ordinance in order to remedy its shortcomings that were pointed out by the concerned Muslims. As a result a new Muslim Marriage and Divorce Act of 1951 was enacted. It is the Act that is still operative with some amendments in 1954, 1955, 1965 and 1969.

Although there have been amendments in the MPL in Sri Lanka, it did not address many issues which are specifically affect the Muslim women. Now it is deeply felt by some progressive Muslim men and women groups that the MPL needs substantial reform appropriate to the present context of societal development and to achieve the Quranic principle of equality.

In this regard, the Muslim Women’s Research and Action Forum (MWRAF), an independent and progressive non-governmental organization, formed by some prominent Muslim Women intellectuals and professionals, have been very active in the field for the last thirty years. MWRAF was formally established in 1986 with the mission “to create awareness among Muslim Women about their status in society and campaign for the just and fair treatment of Muslim women in the social, economic, political, legal and cultural spheres and to form a common front for struggle and support with other progressive groups at national and international levels.”

To achieve these objectives the MWRAF has been continuously engaged in advocacy initiatives and activities, conducting seminars, workshops and training programmes, research and publications. So far MWARF has published more than twenty books mostly concerning Muslim women in Sri Lanka. Some of the titles directly relevant to MPL in Sri Lanka are given below. Parallel Systems of Personal Laws in Sri Lanka (1997), Muslim Family Law in Sri Lanka (1999), Between Two Worlds: Muslim Women in a Multi-Ethnic Society (1999), Muslim Personal Law in Sri Lanka (2000), The Quazi Court System in Sri Lanka and its Impact on Muslim Women (2001), In this series MWARF has recently published a valuable book Women Claiming Rights and Spaces: Activism to Reform Muslim Personal Law in Sri Lanka (2014) and its Tamil Translation separately. This book gives a comprehensive view and the historical background of the MPL in Sri Lanka and their substantial proposal for reform.

This book is a collection of articles, edited by Faizun Zackariya and Chulani Kodikara with the Forward by Jezima Ismail, a leading Muslim woman intellectual, an educationist in Sri Lanka and a co-founder of MWRAF. The book consists of five chapters written by five different authors and 9 valuable annexure.

In the first brief introductory chapter Chulani Kodikara, a lawyer by profession, who, works closely with MWRAF and has published a commendable book on Muslim Personal Law in Sri Lanka, candidly says that “attempts at legislative reform of Muslim law have been unsuccessful due to a growing Muslim lobby which has preferred to see reform as an interference with the ‘religious identity’ of the Muslim community and an attempt to tinker with the ‘word of God’…. Muslim law in Sri Lanka has been reformed on the initiative of male elites of the community in 1929 and 1956 in an attempt to bring the law more in the line with the ‘true spirit of Islam’. More recent attempt by Muslim women to reform these laws so as to ensure justice and equality for women for however met with little success. In the face of identity-based politics, Muslim political parties which claim to represent the Muslim community in parliament have refused to take up the issue of MPL reform for fear that progressive legal reform will alienate their vote bank” (p.1).

The book provides details of “Recommendations for Muslim Personal law Reform by State led and Independent Committees Since 1951.” Most of the Committees did not have any or sufficient women membership. For example an independent ten member committee for Muslim Personal Law Reform convened in 1970 under the chairmanship on Mr. H. M. Z. Farook didn’t have any women members. A 14 member committee under the chairmanship of Dr. A. M. M. Sahabdeen appointed by the State Minister of Muslim Religious and Cultural Affairs in 1990 had only 2 women members. The Committee appointed by the government in 2009 had 5 women out of 15 total members. The only exception was the 14 member Independent Committee for Muslim Personal Law Reform (ICMPLR) facilitated by the MWRAF in 2005 had 8 women members.

The 2nd chapter by late Mr. S. M. A. Jabbar provides a brief but comprehensive account of the ‘History of Muslim Personal Law Reform in Sri Lanka’. He deals with the reforms or amendments done till 1969 and the attempts to reform MPL after that. He is very cautious in stating that “it cannot be denied that the Holy Quran has been acclaimed as the ‘unchanging text in changing times’ and has to be followed, and any attempt at reform of Muslim Personal Law within an Islamic/ Shariah framework cannot lay down principles which are against the commands of the Almighty. Nor can such an attempt be contrary to the principles explained in the tradition of the Prophet (Sal)”. But he also says that “nevertheless, it may be asserted that reform of Muslim laws within an Islamic framework, can be achieved without nullifying the above principles, since Islamic Shariah Law is flexible enough for implementation till the end of human existence” (p.4). Although he didn’t explain that what are the principles and what is the Islamic framework, he is more positive for reform and supportive for the proposals by MWRAF.

In the 3rd chapter, the longest in this volume, Faizun Zackariya, one of the co-founders of MWRAF, a social activist and an intellectual, provides analytical and detailed insights of their (MWRAF’s) struggle of 25 years to reform the Muslim Personal Law ‘Claiming spaces and voices beyond the notion of legal equality.’ At the outset she states that “women activists, legal and Muslim scholars, researchers, progressives and intellectuals have been grappling with Muslim family law reforms and issues of equity and justice for women in pragmatic and challenging ways. However, promoting equality and protecting the rights of women in Muslim family laws has been a highly contested and uphill task. Experience shows that struggle for reform of Muslim family law is complex, as it is intrinsically interwoven with politics, identitarianism, custom, culture, religion and formal laws.” (P.13)

Although the complexity seems to be ‘intrinsically interwoven,’ in my opinion the basic problem lies in the misinterpretation of religion and Shariah that govern the entire life of the Muslim community. For example, as Faizun point outs, “when the amendment to the Penal Code (1883) was presented in Parliament (September 1995), vehement demands by the ‘Muslim lobby’ that Muslim be excluded from the specific clause which related to violence against women within marriage resulted in a diluted version of the amendment being finally approved” (p.34). The question is why did the Muslim lobby demand the exclusion clause which in fact condones violence against women? It may be because that Shariah permits violence against women although in a limited way. But what the Muslim lobby forgot to consider was the real historical context for the permission of such social behavior and whether the Quran is discriminatory against women. If we read Quran carefully we can realize that the ultimate intention of the Quran was to gradually move towards gender equality in a highly patriarchal social environment. The Quran repeatedly appeals to the men to treat their women justly and kindly. The Quranic verse 33:35 categorically states that men and women are equal in the sight of Allah, if they do what they are expected to do. In this 21st century Muslims should use their independent reasoning (Ijtihad) to interpret Quran in order to reveal its ultimate intention and universalism which are applicable to the modern age. As Faizun rightly points out “aspects of personal laws as they now exist are discriminatory towards Muslim women, and to date, no genuine attempts have been made to reform such laws to make them more equitable.” (p.34)
MWRAF, since its inception in 1986, has continuously been voicing for the reform in MPL, creating awareness among the Muslim community and the general public. In this chapter Faizun attempts ‘a critical understanding of three overlapping factors with implications for MPL reform from MWRAF’s own perspectives. They are: 1. Lankan multi- ethnic identitarian politics and intersections of power, culture and identities, 2. MWRAF’s location within a plural framework, 3. MWRAF’s MPL reforms advocacy trajectory and constituency-building.

The theoretical and pragmatic approach of the author in this chapter gives the reader a comprehensive understanding of the issues in reforming MPL.

Chapter 4 deals with the Independent Committee on Muslim Personal Law Reform (ICMPLR) initiated by MWRAF in 2006 ‘in the absence of a state-led effort to Reform Muslim Personal Law in Sri Lanka’. It is jointly written by Safana Begum and Justice A. M. Mohamed Mackie, both law professionals. Appointing the Committee was one of the most important steps MWRAF took towards reforming MPL in Sri Lanka. The vision of this committee was “working towards MPL reform that is gender equitable and based on Quranic justice that reflects the needs of the Muslim community through an inclusive process and wide intensive consultations” (p.40)

The 14 member Committee of which the two authors also were members, had broader objectives “to highlight to the government and authorities concerned the shortcoming and lacunae in the Muslim Marriage and Divorce Act of 1951, what amendments can be made to the Act, and how such amendments could be made without contravening and infringing on ‘Islamic-equity’ principles and Shariah laws’ as most of the sections in the existing Act are outdated, impractical and do not cater to the present-day needs of the society”(p.41).

In order to achieve this goal, they were mindful that ‘there should be reform not only of the substantive and procedural laws, but also the Quazi Court system, including the enhancement of the status of the Court System and that of Quazis and members of the Board of Quazis’ (p41). Within a two and a half year period of collaborative actions the Committee was able to prepare a comprehensive draft proposal to reform MPL.

The proposal was submitted for further consultation and discussion at a public forum consisting Muslim Judges, members of Board of Quazis, Quazis, Attorneys at Law, religious dignitaries, educationists, politicians, community-based organization representatives, researchers and men and women interested in the subject. Although there were different opinion and controversies in certain aspect of the proposal, most of proposals were agreeable to all the participants. The authors have recorded significant differences that emerged at the meeting and also have explained the Committee’s stands.

Some of the proposals by the Committee that became controversial at the forum were as follows:
  • Minimum age of marriage: the ICMPLR recommended that the marriage of a bride under 16 years of age should not be registered without the sanction of the Quazi under whose judicial district the bride resides.
  • Polygamy: the ICMPLR recommended that with regard to polygamy, an application should be made to a Quazi and following an inquiry, whereby he could either accept or reject it.
  • Women Marriage registrars: the ICMPLR recommended that women should also be appointed as Registrars of Muslim Marriages.
  • Women Quazis and Women Members of the Board of Quazis: the ICMPLR proposes the appointment of women as Quazis and the members of the Board of Quazis to administer justice under the MMDA.
The authors reasonably justify these and other recommendations of the ICMPLR and according to them “if the Muslim Marriage and Divorce Act of 1951were in conformity with Islamic doctrines and in strict adherence to Quranic principles, then the question of reform or amendment would not arise. The Quran is a complete code of life giving detailed rules and regulations regarding social, cultural, political and economic problems. But the present Act has many flaws and loopholes. There is therefore an urgent need to amend the Act in accordance with Islamic equity norms and codes. The reformed document should provide ways, means and solutions to problems experienced and faced by the present society. The criteria should strictly be in accordance to our Dhean” (P.56).

It is obvious that MWRAF and the ICMPLR want to reform the MPL strictly within the Islamic framework. They do not want to cross the boundary, although strategically. The problem is that those who oppose any vital reform of MPL also claim that these reforms are against the Islamic doctrine, the Shariah. What is the way out? It is to provide a rational and progressive interpretation of Shariah in its historical perspectives and relevant to the modern context as it has done in several Muslim countries. It is with the rational interpretation some of the Muslim countries banned polygamy and increased the minimum age of marriage to 18. The ICMPLR could have also proposed such reforms instead of their above mentioned proposals of 1 and 2 that seem to be a compromise.

The final chapter on ‘Strategies for Reform: Engaging with Muslim Personal Law Reform from within an Islamic framework’ by Chulani Kodikara provides a brilliant account of the subject. As she stated, “from a historical perspective, Islam was way ahead of its time in uplifting women’s status. Many of the revelations in the Qur’an are by nature reform-oriented, transforming key aspects of pre-Islamic customary laws and practices in progressive ways and address the changing needs of society. With the spread of Islam deeper into Africa, Asia and Europe, it has continued to evolve and be influenced by the social, political, economic and cultural conditions obtaining in the areas where it gained a foothold, giving rise to a diversity of socio-legal practices” (P.57). As she also noted, “a close look at Islamic socio-legal system around the world reveals an immense range of interpretations of laws and traditions…in relation to family laws and women’s rights where it is often the case that the laws were archaic or unjust, a common practice has been to argue for reform from within the framework of Islam…what is noteworthy is that in some countries radical reform of family laws has been possible from within the framework of Islam. Examples of such reform include: Tunisia, which banned polygamy; Malaysia, recognized a homemaker wife’s right to claim a share of matrimonial assets upon divorce; and Morocco which set a minimum age of marriage at eighteen for both men and women” (pp.57 – 58).

Kodikara explains three strategies used in several Muslim countries to reform Shariah laws related to family affairs. They are, 1) Siyasa Sharyya, public policy, decision of a ruler or an authority in a legal matter, 2) Thakkhayyur, reform by means of an eclectic choice made from among the wide range of opinions present in Islam and 3) Ijtihad, a progressive reinterpretation of Quran. Of these three, in my opinion Ijtihad is more important in the modern context. Kodikara provides a number of examples of reforms that were possible under each category in different Muslim countries.

In her concluding remarks Kodikara states that “notwithstanding these possibilities of reform, Muslim laws continue to be bedeviled by questions of gender, identity politics, ignorance, and anti-women interpretations of the Quran”. She also points out a possibility of a repercussive reaction towards women that, “when women begin to challenge particular interpretations of Muslim laws and the existing status quo, the possibility of being alienated from one’s community as an apostate or a feminist inspired by Western values is very real threat… in addition, the rising tide of identity politics, the lack of state commitment to protect minority rights or women’s rights and the lack of a broad based movement for reform continues to pose enormous challenges to realizing meaningful reform of MPL” (p.65).

Muslims all over the world are in a dilemma, in a state of split mindset, concerning tradition and modernity. As far as the material life is concerned they are in the 21st century, enjoying the benefits of modern science and technology which were not imaginable during the time of the Prophet and his companions. On the other hand, as far as the religion is concerned they are still in the 7th century. They believe that the laws of Shariah are divine and permanent although the society is continuously changing from one stage to another. This contradiction continues to prevail in the Muslim societies from the beginning of the modern era.

There are three opposing trends to solve this contradiction in the Islamic societies. The first one is complete modernization or Westernization like Turkey under Mustafa Kamal Ataturk in the early 20th century. The second one is total rejection of any change in the socio-cultural and political institutions and complete Islamization; that is going back to the past like the Taliban of Afghanistan. The third one is a mixture of Islamization and modernization of various kinds and degrees as propagated by some modern Islamic scholars like Jamaluddin Afghani, Muhammad Abduh and Seyed Ahamed Khan. However, the second one is becoming more influential in varying degrees in the Muslim world mainly because of the reaction and resistance to the political, economic and cultural imperialism of the West and the emergence of various kinds of Islamism.

In this context it is important to insist that progressive Muslim intellectuals and organizations have a role to play in moderating the society providing rational interpretations to Shariah placing it in its historical context. In this regard, it is important to note a distinction between Deen and Shariah made by Maulana Abul Kalam Azad, a respectable Islamic scholar and a rational interpreter of the Quran. According to him Deen represents the basic principles and value system of Islam which are universal and Shariah represents the laws and codes of conduct of Islamic communities which are not universal and vary from time to time and place to place according to the historical and social conditions of the Muslim communities.

For example, the Shariah on slavery is not applicable in the present social context because as an accepted social institution it has been totally abolished from the globe although it can be seen here and there as residual of an age old practice. At the time of the Prophet the slavery system had been firmly rooted as a social institution in Arabia as in the other parts of the world. Slaves as commodity can be bought and sold in public; war captives became slaves; the masters of the slave women had the right to use them for their sexual pleasure. Although Islam did not abolish slavery, it neither approved nor encouraged it. However, the Quran and the Prophet insisted the people to treat the slaves justly as human being and encouraged them to free slaves. The Prophet himself, his family members and his companions freed more than 39 thousand slaves at that time. It was a remarkable initiative in the history to abolish slavery from the globe. It is obvious that the intention of Quran and the Prophet was to abolish slavery although they did not legally prohibit it; they left it to the human conscience in the future as the historical condition was not conducive at that time. It took more than a millennium to abolish slavery. Logically it could have started from the Muslim world but they were very late to do it. Britain, America and Russia abolished slavery in the late 19th century and the other Western countries followed them. Turkey, the centre of the Ottoman Empire, abolished slavery in the early 20th century under the influence of the West. Saudi Arabia was one of the last Muslim countries that legally abolished slavery in 1965 under the pressure of the US; although an influential imam stupidly issued a fatwa that abolishing slavery was against Shariah. There are some kind of bonded labour and human trafficking in many parts of the modern world including Muslim countries but the old system of slavery is no more in existence and the Shariah related to this system is totally defunct.
Like the Shariah related to slavery, a number of provision in the MPL, based on Shariah, also not relevant and inapplicable in the modern context due to the current needs and social change.
That is why most of the Muslim countries changed a number of provisions in their Personal Laws since they are not suitable to the modern social context.

In this background MWRAF’s proposals to reform MPL in Sri Lanka is vital and timely. The 15 member committee appointed by the cabinet in 2009 to bring substantive reform in the Muslim Marriage and Divorce Act of 1951 is yet to finalize their report. If the Committee submits their report to the government it will be the base for a Bill in the parliament soon. Therefore the Committee should seriously consider the proposals put forwarded by the MWRAF before they finalize it. The book under review has provides ample evidence for their proposals and substantiates them with the fundamental Quranic principle of social and gender equality.

Further, the Muslim community should respond positively to implement the proposal without any delay and they have the obligation to demand the Muslim political leadership and the government to take immediate actions to make the proposals as a legal reality. The Muslim community has waited for more than half a century for meaningful reform in their personal law and it is the time to act wisely to achieve this. (Colombotelegraph)

*M A Nuhman, Retired Professor, University of Peradeniya

Home                    Sri Lanka Think Tank-UK (Main Link)